‍

Nog kauwend op je brood, met één hand een gymtas pakkend, met de andere pingende appjes openend en ondertussen roepen: "We moeten NU weg!", terwijl je nog op je sokken rondloopt.

Tijd. We hebben er te weinig van, we verliezen het aan de klassenapps van onze kinderen en proberen het te managen alsof het een puppy is die steeds ontsnapt. En iedereen in het gezin gaat er anders mee om. De één gaat op structuur, de ander op gevoel. Hier ontstaat de chaos. Of is het de charme?

Het rare is: we praten over tijd, maar gaat het daar eigenlijk wel over? Waarom neemt de één elke dag bij het opstaan de agenda door en duikt de ander drie minuten voor vertrek nog onder de douche. Het gaat niet om luiheid of dwarsheid. Maar om wat dan?

‍

Planner en laatkomer

‍

Zaterdagochtend 07:55. De planner (vaak een ouder) staat klaar, slaaphaar weggewerkt onder een pet, auto gestart. Op naar de voetbalwedstrijd van de oudste. Maar er is een kind dat "nog één dingetje" moet; die blijkt het hele kaartenalbum te willen laten zien aan een teamgenootje. De planner kookt vanbinnen: "Waarom gaat dit élke week zo?" De laatkomer zegt: "Relax, het is weekend." En precies daar, tussen "opschieten" en "komt goed", speelt de dynamiek van het gezinsleven zich af.

Voor de planner voelt te laat komen als falen. Alsof de dag al mislukt is voordat ‘ie begonnen is. Voor de laatkomer is het een kwestie van prioriteiten: waarom zou je in het weekend stressen om drie minuten? Het grappige is dat ze allebei gelijk hebben. En allebei ongelijk. Want wat de planner ziet als verantwoordelijkheid, voelt de laatkomer als overmatige controle. En wat de laatkomer ervaart als ontspanning, voelt voor de planner als onverschilligheid. En zo stappen ze in de auto. De één gestrest, de ander meezingend met Taylor Swift.

‍

Doener en dromer

‍

Of. De doener kookt, wast, mailt, plant verjaardagen en regelt verse bloemen. Er verschijnen steeds nieuwe punten op de to-do-lijst. De dromer kijkt naar de zon die door het raam valt en zegt: "Wat een mooi licht vandaag." De doener: "Ik probeer het eten op tijd op tafel te krijgen." De dromer: "Ik probeer te leven." Eerlijk? Ze hebben allebei een kloppende tijdsbeleving. Zonder doeners geen avondeten en zonder dromers geen tijd om ervan te genieten.

Maar soms voelt de doener zich onzichtbaar. Alsof alle taken vanzelf gebeuren. De dromer voelt zich niet gehoord, alsof alleen ‘doorrennen’ telt. Terwijl wat ze allebei zoeken hetzelfde is: gezien worden in wat zij inbrengen.

De doener wil erkenning voor alle ballen die in de lucht worden gehouden. De dromer wil aandacht kunnen geven aan wat er echt toe doet: verbinding, schoonheid, het moment zelf. En wat blijkt? In een gezin waar beide stijlen gezien worden, gebeurt er iets moois. De doener leert pauze nemen. De dromer leert dat structuur verlichting geeft.

Het punt is niet dat de één het beter doet dan de ander. Het punt is dat ze elkaar nodig hebben. De doener zorgt dat het gezin blijft draaien. De dromer zorgt dat het gezin blijft ademen.

‍

De flexibele en de vooruitdenker

‍

In sommige gezinnen bestaat er een vaste tijd voor alles: sporttijd, schermtijd, bedtijd. In andere gezinnen is tijd vloeibaar: eten doen we "als iedereen er is". De flexibele ouder vindt dat ontspannen. De vooruitdenker krijgt er kriebels van. Toch leren ze van elkaar: structuur met ademruimte is veel waard.

De vooruitdenker heeft alles uitgestippeld. Niet als controlfreak, maar omdat overzicht rust geeft. Als je weet wat er komt, kun je je erop voorbereiden. De flexibele ouder daarentegen voelt zich opgesloten door planning. Voor deze persoon is het juist fijn om te kunnen improviseren, om de dag te laten zijn zoals ‘ie komt. Twee patronen. Eén huishouden. Daar komt wrijving van.

De vooruitdenker wil vanavond al weten wat er morgen op het menu staat. De flexibele ouder beslist dat morgen einde middag wel, "afhankelijk van waar we zin in hebben". De vooruitdenker ervaart dat als gebrek aan betrokkenheid. De flexibele ouder voelt zich bekritiseerd: "Ik zorg toch altijd goed voor ons gezin?"

En daar zit het ‘m in. Het gaat niet om wie er beter is. Het gaat erom dat ze allebei op een andere manier voor zekerheid zorgen. De één door te plannen, de ander door ruimte te houden. En als je dat van elkaar begrijpt, hoef je niet meer tegen elkaar te vechten om je eigen standpunt te laten gelden. Dan kun je samen een ritme vinden dat voor beiden werkt.

‍

De tijdstijl van je gezin

‍

Misschien herken je jezelf. De planner, de dromer, de doener of allemaal een beetje. Wat grappig is: dit gaat niet echt over tijd. Het gaat over wat jou vanbinnen drijft. De één zoekt controle, de ander verbinding. Weer een ander vrijheid of overzicht.

En zodra je dat doorhebt, verandert er iets. Want dan snap je ineens waarom je partner altijd te laat is. Of waarom je kind pas om half tien 's avonds begint aan die spreekbeurt die morgen moet worden gehouden. Het is geen sabotage. Het is geen luiheid. Het is gewoon hun manier om met de wereld om te gaan.

Bij The Nine noemen we dat je nummer: jouw natuurlijke manier van kijken, voelen en doen. Er zijn negen nummers. Je kunt er het meest herkenbare gezin ter wereld in ontdekken: dat van jou!

Elk nummer heeft z'n eigen relatie met tijd. De één wil alles perfect hebben (en neemt tijd heel serieus). De ander wil harmonie (en zegt daarom regelmatig ja tegen dingen die niet passen). Weer een ander wil efficiënt zijn (en snijdt alles tot op de seconde). En sommigen willen vooral niet ingesloten worden door afspraken. Geen enkel nummer is beter. Elk heeft z'n kracht. En z'n valkuil.

Zodra je weet wat jouw nummer is, en dat van je partner en kinderen, kun je ineens veel beter begrijpen waarom het thuis gaat zoals het gaat. Waarom sommige ochtenden ontspannen verlopen en andere als een oorlogszone voelen. Waarom jij die ene timer hebt ingesteld en je kind daar compleet doorheen kijkt. Het gaat niet om de timer. Het gaat om wat tijd voor jullie betekent.

‍

Doe de test. Ontdek waar jouw stijl in time-management vandaan komt.

‍

Waarom je je ergert aan je trage partner of je stuiterende kind. En het meest interessante, welke nieuwe inzichten helpen je om jullie ritme beter op elkaar af te stemmen. Ook als je partner altijd "nog één dingetje" moet doen.

Want eerlijk? Dat ‘ene dingetje’ gaat nooit weg. Maar de ergernis eromheen wel. Er blijken namelijk veel meer manieren te zijn om ermee om te gaan die je nu nog niet ziet.

‍

Doe de test