‍

Je kijkt naar je partner. Je partner kijkt naar de mail op z'n mobiel. Er hangt een stilte waarin jullie allebei denken: hoe krijgen we dit geregeld? Maar één van jullie, we weten allebei wie, zucht en reageert: "Oké, ik zoek een stukje stof, pak jij de stiften."

Welkom in de ren-je-rot-jaren. Waar je dacht dat het makkelijker werd toen ze uit de luiers groeiden, blijkt het leven gewoon een andere vorm van chaos te zijn. Eentje met meerdere agenda's, gymtassen, verjaardagkalenders, speeldates en de vraag: "Mama, zijn m'n voetbalkleren gewassen?" terwijl jullie al op de fiets hadden moeten zitten.

‍

De onzichtbare excellijst

‍

Sommige mensen hebben een excellijst in hun hoofd, compleet met notificaties en kleurcoderingen. Die weten dat woensdag gymdag is (gymtas mee!), donderdag zwemles (handdoek en zwembroek in de tas), vrijdag knutseldag (wc-rollen verzamelen), en o ja, volgende week dinsdag is meester Tom jarig dus vergeet niet aan te melden voor het collectieve cadeau dat nog gekocht moet worden.

En dan is er de ander. Die weet dat de kinderen naar school gaan. En dat er…soms… dingen mee moeten. Maar wat precies? En wanneer? "Zeg het maar, dan regel ik het." En dat is het punt. Het klinkt behulpzaam. Maar het betekent dat jij nog steeds degene bent die het bijhoudt, onthoudt, managet. Jij bent niet de ouder. Je bent de directeur van Gezin B.V.

Jij roept elke ochtend: "Tas gepakt? Gymspullen erbij? Broodtrommel?" Ondertussen staat je partner koffie te zetten en vraagt: "Is er nog iets waar ik op moet letten?" Ja. Alles. Maar je zegt: "Nee hoor, geregeld." Want het is sneller om het zelf te doen dan om uit te leggen wat er allemaal moet gebeuren. En zo word je, ongemerkt, de enige die weet hoe de winkel draait.

‍

De uitvoering

‍

Met een excellijst in je hoofd zie je alles. Maar dat betekent niet dat je alles ook moet uitvoeren. Vieze auto naar de wasstraat. Lievelingstrui wassen voor de schoolfoto morgen. De melk is bijna op. Dit zien is je superkracht. Het is hoe je systeem werkt: constant scannen, plannen, regelen. Maar weet je hoe je anderen kunt vragen om er iets van uit te voeren? Of zie je eigenlijk alleen hoe anderen niet eenzelfde excellijst bijhouden?

Het managen van de excellijst en het uitvoeren ervan zijn twee losse taken, die in een gezin niet allemaal bij eenzelfde persoon kunnen liggen. Dan wordt je gek! "Kun je de was ophangen?" Oké. "Wil je even boodschappen doen?" Geen probleem, stuur maar een lijstje. En dat is oprecht helpen. Maar het punt is: er moet wél gevraagd worden. De taak verschijnt niet vanzelf op het netvlies.

Voor de wandelende excellijst voelt dit als een tweede baan. Eentje zonder salaris en zonder waardering. Want niemand ziet de onzichtbare to-do-lijst. Niemand ziet dat jij vannacht even wakker lag om te bedenken of die voetbalkleren nu wel of niet in de was moeten voor donderdag. Voor de uitvoerders voelt het anders: ik doe toch wat je vraagt? Wat wil je nog meer?

En daar zit de wrijving. Jij als wandelende excellijst pakt waarschijnlijk al zoveel zelf op dat ook nog eens anderen moeten vragen om te helpen te veel is. Tijd voor een andere balans. Door allereerst het bijhouden en managen van de excellijst te zien voor wat het is: de verantwoordelijkheid dragen dat er niets wordt vergeten. Daar hoort dus ook het uitdelen van je to-dopunten bij, omdat je gezinsleden niet in jouw hoofd kunnen kijken. Zij hebben jou hiervoor nodig. Tegelijkertijd heb jij hen nodig bij de uitvoering. Ook dat is een verantwoordelijkheid op zich.

‍

De taakverdeling van je gezin

‍

Voel jij in je gezin de ruimte om deze taken te verdelen? Vaak is het niet zo afgekaderd als net beschreven, maar het helpt wel om te zien én te communiceren wie wat doet en welke hulp je daarbij nodig hebt. Zo kun je écht samen dragen in plaats van alleen doorzwoegen en je emmer met ergernissen ermee vullen. Dat laatste is natuurlijk de ontwikkeling van een ramp in slow motion. Tegen de tijd dat de emmer overstroomt, weet je vaak niet eens meer waar het precies over gaat. Maar roep je wel: “Waarom zie jij dit niet?” Of: “Waarom moet ik hier alles doen?”

Wat grappig is: dit gaat niet echt over jullie taakverdeling. Het gaat over wat jullie vanbinnen drijft. De één heeft rust nodig om overzicht te krijgen. De ander heeft actie nodig om zich nuttig te voelen. Weer een ander wil vrijheid om creatief te kunnen zijn of iets nieuws te ontwikkelen. Ieder gedraagt zich vanuit zo’n drijfveer.

Bij The Nine gebruiken we de negen nummers van het enneagram om deze drijfveren zichtbaar te maken. Eén nummer legt uit wat op dieper niveau jouw drijfveren zijn, die werken als een onbewust kompas voor alles wat je doet. De andere nummers leggen de onbewuste drijfveren van je partner en kinderen uit. Je kunt er uiteindelijk alle gezinnen in gaan herkennen, maar allereerst het meest herkenbare gezin ter wereld: dat van jou!

Elk nummer heeft z’n eigen drijfveer voor taakverdeling en verantwoordelijkheid. Geen enkel nummer is beter. Elk heeft z’n talenten. En z’n rafelrandjes. Maar zodra je weet wat jouw nummer is en dat van je partner en kinderen, kun je ineens veel beter begrijpen waarom het thuis gaat zoals het gaat. Waarom jij alles bijhoudt en je partner op instructies wacht. Waarom sommige dagen soepel verlopen en andere voelen als een logistieke nachtmerrie. Het gaat niet om die gymtas. Het gaat om wat een taakverdeling voor jullie betekent.

‍

Doe de test. Ontdek wat jouw drijfveren achter taakverdeling en uitvoering zijn. Welke nieuwe inzichten helpen je om de taakverdeling beter op elkaar af te stemmen? Ook als je partner écht niet ziet dat de gymtas op woensdag mee naar school moet. Dat zal niet zo snel veranderen. Maar het gevoel dat je er alleen voor staat wel. Want er zal veel meer mogelijk blijken dan je nu kunt zien.

‍

Doe de test